Filip vertrok dus richting ziekenhuis met Winter. Ik bleef met 2 beteuterde grote mannen achter. Vlakbij was een Japans festival waar we Sushi en een hele lekkere Japanse maaltijd aten. Het was nog een bewijs van de multiculturele stad die Montreal is. 100den talen hoor je op straat, allemaal van lokale mensen.
En ja, we wisten natuurlijk dat we in franstalig canada terechtkwamen maar het is een echte aanpassing. Andere metaliteit, andere keuken, andere vlag en ongelooflijk veel Frand erfgoed. En overal kerken. De eerste Franse missionarissen hadden een serieus budget voorhanden.
Nadat ik met de jongens wat had rondgekuierd besloten we fietsen te huren. We wilden net wegfietsen toen ik zei: Laten we even checken of papa al terug is...en ja hoor daar zaten ze. Dus een extra fiets en een fietskar en een ijsje voor Winter.
We fietsen naar de eilanden voor Montreal, de brug over de st Lawrence naar het Gilles Villeneuve Formule 1 circuit van Montreal , en daar volle gas natuurlijk. Montreal is echt een stad voor mij: ik herinnerde me dat ik een Panini plakboek had van de spelen hier en dat ik die echt volgde. Bovendien was de wereldtentoonstelling hier in 1967. Kan geen toeval zijn...
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment