een lange reis voor de boeg. de dag starte met een amerikaans ontbijt: vet, plastiek, slappe koffie en tv.
en toen begonnen we eraan. mijlen aan een stuk doorheen een dor stukje amerika waar zeer weinig te zien was. wel beseften we dat in amerika alles groot is. grote auto's, grote supertrucks, grote wegen...yippie zei winter.
via spokane en coeur d'alene ging het noordwaarts richting canadese grens. we stopten in een klein dorpje om te lunchen en onze eerste hamburger was een feit. super lieve mensen wel, die ons met de glimlach bedienden. we leerden ook dat je dus niet aan een tafel gaat zitten maar je braaf op het lijstje laat zetten "to be seated".
hoe dichter we bij de grens kwamen hoe meer spanning...en toen "yes, we zijn in canada". iedereen juichen en yippie. en toen een huilconcert op de achterbank. winter was ontroostbaar. want nu waren we eindelijk in canada. waar we al zo lang over praatten...en nu reden we verder. even een lesje aardrijkskunde gegeven op 3-jarig niveau. winter weet nu dat er canada 1, 2, 3, 4 en 5 zal zijn. 5 plekjes waar we gaan logeren. en weg waren de tranen.
onze eerste rit door canada leverde al prachtige vergezichten op en ons eerst wilde dier: een mama moose met kindje moose die in de rivier waren aan het drinken. prachtig. tegen valavond kwamen we aan in het huis in elkford. ondertussen hadden we al zeker 20 hindes gezien, velen met bambi's. elkford was duidelijk niet voor niets "wildlife capital of canada".
thuis gekomen, de bedden opgedekt en allemaal snel in slaap gevallen.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment