dag 3

vroeg uit de veren en op weg naar waterton lakes, ons eerste reservaat. via de crowsnest pass verlieten we de rocky mountains. een eerste spectaculair moment was toen we frank's slide passeerden. geen schuifaf...wel een natuurramp. in 1903 brak een deel van een berg af en bedolf een volledig stad frank genaamd onder de brokstukken. 70 inwoners overleefden de ramp niet. tot vandaag blijft de site zoals hij toen was. ter nagedachtenis.

want hun geschiedenis...daar zijn de canadezen bijna obsessief mee bezig. op elke straathoek is er een historic place, heritage point...je merkt dat hun korte geschiedenis een soort identiteits-drive creeert.

na de rockies kwamen we ineens op de prairies. bijzonder. na een bergomgeving ineens eindeloze glooiingen. vol koeien en cowboys.

na 2 uur kwamen we in waterton. de canadese kant is redelijk beperkt in vergelijking met het amerikaanse glacier park. we besloten een eerste route te volgen en amper 10 minuten later stonden we oog in oog met onze eerste beer. ongelooflijk. een jonge zwarte beer die bessen aan het eten was. wow.
toen hij verdween, reden we verder. en 5 minuten later, nog een beer! opnieuw een zwarte die onverstoorbaar op 20 meter van de auto wandelde. muisstil waren we. dit was meer dan we hadden durven hopen.

op het einde van de route kwamen we in de red rock canyon. vuurrode rotsen met woeste bergrivieren. en ondertussen rondom ons een prachtig vergezicht.
en op de etrugweg - als kers op de taart - zagen we in een vallei ineens een bruine beer. hij was er, en toen weer weg. we beseften hoeveel geluk we hadden gehad dat we op 1 dag 3 beren hadden gezien.

in waterton village verorberden we onze tweede hamburger (er was gewoon niks anders). hier staat het meest prachtige hotel dat ik ooit heb gezien. hoog boven waterton lake. onvergetelijk.

onze tweede route leidde naar cameron lake. een unieke plek waar door het ontstaan van de rockies de prairie tot tegen de bergtop is gestuwd. een groene bergflank met sneeuw, boven een meer.

net toen we wilden vertrekken zag ik een prachtige vogel (een bluebird denk ik, carl?) en stond er opnieuw een mama moose aan de oevers van het meer.
en toen we bij de auto kwamen...opnieuw een kolibri. magnifiek.

voldaan keerden we terug naar huis. onze laatste nacht in elkford.

de kids zitten ondertussen achter mij naar een tv van 2m op 3 meter (!) naar brother bear te kijken. we krijgen niet genoeg van de beren :-)
we gaan nu even inkopen doen. straks meer en foto's.